Hoi allemaal,

Inmiddels ben ik alweer terug van m'n trip met Mariek en Linds, terug in hometown Mumbai. Gelukkig hoefde ik nog niet mee op het vliegtuig naar NL..

We hebben vijf steden aangedaan en erg veel gezien. Het is in rap tempo gegaan (de planning had misschien iets beter gekund) maar hebben dan ook van alles meegemaakt. Afgezien van 3x een lekke band/ klapband achter elkaar en alle extra uurtjes in de nachtbussen, hadden we waarschijnlijk niets willen missen.

We zijn van Mumbai naar Ahmedabad gegaan met een nachtbus, wat 12 uur zou duren en we achteraf zeker 16 uur in hebben gezeten. Daar de bus- en treinritten voor de rest van de trip geregeld, nog wat dingen bekeken en 's avonds een bus naar Jaipur gepakt. Zou opnieuw zo'n 12 uur zijn, nou dat bleek opnieuw 12 uur in Indiaas tempo te betekenen haha. Maar in de bus hebben we wel een local ontmoet, een oprecht vriendelijke dit keer en hij heeft ons geholpen met een hotel zoeken voor een nacht en we hebben met z'n 4en wat sightseeing gedaan. Dit was leuk, zo leerden we ook meer over de Indiaase cultuur, hoe het bij hem gaat wat betreft trouwen, etc. Interessant, maar onvoorstelbaar sommige dingen. Hij heeft bijvoorbeeld 4 jaar een vriendin gehad maar zijn ouders keurden een huwelijk niet goed en daarom wordt hij over ong. 2 jaar uitgehuwelijkt. Ze zijn nu op zoek naar een geschikte kandidaat. Zij mag niet uit een lagen milieu komen en ga zo maar door. Wat een gehannes.

Na Jaipur hebben we een nachtbus naar Agra gepakt en de Taj Mahal bekeken. Niet slapen in de bus en na aankomst (04.30) vrijwel meteen door naar de Taj, zorgt voor melige dames. Vooral met die gids van ons, wat een vent zeg. Ik heb niet alles meegekregen van wat hij vertelde, maar lol hebben we in ieder geval wel gehad.

's Avonds wilden we meteen ook weer weg uit Agra, naar Varanasi, maar een bus of trein was niet meer te boeken. Alles zat schijnbaar vol. Op een gegeven moment maar gekozen om een taxi te nemen, wat 10 uur zou duren. Later zijn nog 2 jongens uit Denemarken aangeschoven en konden we met hen onze taxi delen.

16/18 uur, 1 lekke band, 2 klapbanden en ontelbare zweetdruppels later kwamen we aan in Varanasi. Wat een stad. De mensen vond ik heel anders, meer 'vieze mannetjes' met zo'n donkere blik in hun ogen, veel minder 'westerse' mensen, meer basic. Voelde niet erg fijn, maar dit werd op een gegeven moment wel anders. Alles moet even wennen..'s Avonds hebben we met de Deense heren een boottocht gedaan. Och och, die Ganges.. Het water wordt aanbeden, er wordt in gewassen, er worden bij het water lijken verbrand en daarna de resten in het water gelaten.. Allemaal naast elkaar. Ongelooflijk. Ook is er elke avond een soort ceremonie, waar wij vanuit de boot naar hebben mogen kijken. Zal eens proberen het filmpje er op te zetten. De volgende ochtend vroeg hebben we nog een keer een boottrip gedaan.

Na 2 nachten in Varanasi hebben we een nachttrein genomen naar Kolkata, oftewel Zweet-je-rota. Hier hebben we 1 nacht geslapen. Een museum bezocht, wat marktjes, rondgewandeld en zoals overal van alles tegenkomen tijdens het wandelen. Ook hier hadden we niet zo lang en ook al was het best een mooie stad en kun je je er langer vermaken, het was zo benauwd en zweteris dat ik het wel prima vond. De 13e begin van de avond zijn we naar Mumbai gevlogen. Heerlijk, zo'n lange afstand in zo'n korte tijd overbruggen!

Nu dus weer 'thuis' en de dames zijn weer echt thuis (lekker weer werken en school). Heb het erg naar m'n zin gehad. Het is leuk om even met mensen rond te trekken die je goed kent. Je kunt alles zeggen en we hebben dan ook aardig gelachen met zn 3en.

Morgen gaan we weer aan die arbeit, op naar de zorgboerderij (Umang). Daar wil ik sowieso 2 weken werken, als het allemaal goed gaat qua hitte. Dan zou ik nog 3 weken hebben om rond te reizen. Ik moet nog even kijken waar ik heen wil, hoe lang ik ervoor denk nodig te hebben. En eerst maar eens kijken hoe het op de zorgboerderij in the middle of nowhere bevalt, met de gehandicapte jongeren. Heb er veel zin in, ben benieuwd hoe het er daar aan toe gaat en hopelijk kan ik leuke dingen met ze doen. Het scheelt al heel veel dat het een kleinere groep is (10 jongeren).

Voor Bal Anand heb ik vandaag nog een mand vol fruit gekocht, zodat ze hier 3/4 dagen van kunnen eten. Vandaag hadden ze een paar stukjes mango bij de lunch en dat had ik nog nooit gezien (ze eten weinig tot geen fruit), dus dit leek me een goede investering. Verder heb ik laatst een zooi ballen gekocht, maar deze verdwijnen helaas heel snel. Andere kinderen nemen ze mee naar een andere verdieping bijvoorbeeld. Dit is erg lastig en gebeurt met alles.

Wat te kopen als alles of kapot gaat of binnen een paar dagen verdwijnt of ergens achter slot en grendel blijft liggen?

Voor de jongeren op Umang heb ik vanuit NL allerlei spullen meegenomen (poffertjesmix, verf - papier - penselen, stoepkrijt, kralen, etc.) en vanuit hier neem ik ook nog dingen mee. Ik denk dat het daar niet meteen kapot gaat of verdwijnt. Hopelijk. Dus misschien is zoiets beter, ook al hebben ze op Umang minder kinderen en veel meer ruimte en gun je de kids van Bal Anand dit ook. Maar sommige dingen zijn lastig te veranderen. En geld steken in dingen die niet opleveren wat je zou willen, dat kan niet.

Ik zal laten weten hoe het verloopt.

O ja en henk hoebers, ik ga vanavond kijken of ik dat jochie met die balonnen nog weer tegenkom op de markt :)